สามปีต่อมา พี่สาวโทรมาหาฉัน “ยุนแจ พ่อ… เขาเสียแล้ว… เธอควรมาไม่ใช่เหรอ” ฉันไม่อยากร้องไห้เลย ยังไงเขาก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉันอยู่แล้ว วันฤดูร้อนที่แผดเผาที่บ้านสมัยเด็กของฉัน พี่สาวที่ฉันไม่ได้เจอมานาน ยังคงบอบบางและงดงามเช่นเคย ฉันรู้ว่าฉันควรจะซ่อนมัน เก็บมันไว้ แต่พูดง่ายกว่าทำ “ฉันขอโทษนะ ยุนแจ… ฉันขอโทษที่คนสกปรกอย่างฉัน… เป็นน้องสาวของเธอ”